Αδράξτε τη μέρα

Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μέσα από την εμπειρία των εκλογών θα ήμουν δέκτης τόσων έντονων συναισθημάτων… αναφερόμενος στην περιοδεία στα χωριά και τα καφενεία του νομού.

Αλήθεια, είναι τόσο σκληρή η πραγματικότητα, τόσο αμείλικτα κάποια βλέμματα που αισθάνεσαι σαν μαλάκας, μη έχοντας να πεις απολύτως τίποτα… και τι θα μπορούσες να πεις όταν βλέπεις κατάματα την πληγωμένη υπερηφάνεια τους, όταν οι ρυτίδες τους είναι σαν τα κύματα της ζωής, του χρόνου που πέρασε από πάνω τους. Το πλήρωμα της ζωής του βρίσκει αδικημένους, τους βρίσκει προδομένους, παρατημένους από ένα κράτος που κυριολεκτικά δεν υπάρχει, από ένα κράτος που τους αγνόησε και συνεχίζει να τους αγνοεί σε καθημερινή βάση.  Θεέ μου, πόσο μα πόσο μαλάκας αισθάνομαι.

Τέτοιοι χαστούκι δεν έχω φάει στη ζωή μου… ούτε σαν αυτό που έφαγα μικρός όταν είχα κάνει μια grande malakia στο χωριό.

… και ξέρετε κάτι, το βλέμμα των ηλικιωμένων αν κάνει τον κύκλο του και συναντηθεί με το βλέμμα των παιδιών μου (ένας πλήρης κύκλος ζωής) και τα αποτελέσματα είναι ίδια, τότε απέτυχα παταγωδώς κυρίες και κύριοι.

Συγνώμη.

Υ.Γ.: Η ευθύνη που επιδιώκουμε να αναλάβουμε είναι πραγματικά τεράστια και οφείλουμε να είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς με τους εαυτούς μας… πόσο μάλλον με τον κόσμο.

Explore posts in the same categories: Επί προσωπικού