Τόσο σκοτεινά μα τόσο όμορφα!

0011.jpg

Μάλλον θα φταίει το λευκό κρασί ή το δισκάκι της Sarah Vaughan με τίτλο Vaughan And Violins! Μα τόσο γοητευτική φωνή η οποία όντως σε παρασέρνει και σε ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς, μα όλως περιέργως γνωστούς και τόσο κοντινούς,  κάνοντάς σε ν’ ανατριχιάζεις ζώντας το στην κυριολεξία! Αστείρευτο ταξίδι!

Απίστευτα μυστήρια μα συνάμα τόσο μοναχικά ερωτική νύχτα!  

Η ανεπιτήδευτη γοητεία της ζωής, η οποία είναι εκεί μπροστά σου. Μονίμως παρθένα και πρόστυχη, την οποία  βλέπεις και προσπαθείς να τη γευτείς, να την αγγίξεις, να της δώσεις να καταλάβει ότι είσαι διαφορετικός και φιλικά προσκείμενος μαζί της, να της μιλήσεις λέγοντάς της τα εσώψυχά σου και τον πόνο σου, τις φοβίες σου και τις όποιες αναστολές σου, αλλά η νωχελικότητα των κινήσεών σου, η οποία μπορεί να είναι απόρροια και του αλκοόλ, σου στερεί την αμεσότητα της επαφής μαζί της!

Έλα δω μη φεύγεις, δεν μ’ ακούς;

Πάντα το ‘λεγα ότι πεντακοσίων χρονών να πεθάνουμε, νωρίς θα πεθάνουμε! Η πουτάνα η ζωή δεν χορταίνεται, αστείρευτη είναι! Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι αρνούμαι να πεθάνω. Ο Μήτσος ρε!!! Βρε άντε από δω παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία!

Το λέγαμε συχνά  αυτό με το φίλο μου, να ‘ναι καλά εκεί που είναι, τον Κώστα το Χατζηαποστόλου, τον Πάπυρο ρε γαμώτο, με τον οποίο δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες μέρες γεμάτες ζωή κι ανεμελιά, πλημυρισμένες από την πουτανιά της, συζητούσαμε σιωπηλά γιατί ακούγαμε πάντα σαξόφωνο (το όργανο του διαβόλου), καθηλώνοντάς μας μονίμως το γαμημένο, αλλά πάντα συζητούσαμε μη λέγοντας απολύτως τίποτα, καπνίζοντας τα πούρα μας (πάντα φρόντιζε γι’ αυτό ο Κώστας) κι αλλάζοντας μόνο φευγαλέα βλέμματα, τόσο πολύ ταίριαζαν τα χνώτα μας .

Είχαμε πει όμως τα πάντα!

Δεν ξέρω, αλλά η πολυτέλεια της μοναξιάς μου στο μπαλκόνι μ’ έκανε να γυρίσω λίγο πίσω, αναμοχλεύοντας μνήμες και μυστικά που εν μέρει μοιράζομαι τώρα μαζί σας, κάνοντάς με κυριολεκτικά σκόνη και θρύψαλα μαζί! Πάντα πίστευα ότι ο άγνωστος είναι ίσως η καλύτερη συντροφιά, γιατί είναι ανιδιοτελής κι ανεπιτήδευτη!

Προσδόκιμος συνομιλητής το άγνωστο, δε νομίζεται;

Ξέρετε ότι ο τελευταίος “ενεργός” χαιρετισμός μεταξύ μας ήταν όταν του έβαλα στο στερεοφωνικό του, αλήθεια με πόση λαχτάρα και χαρά το πήραμε, το αγαπημένο του κομμάτι και με κοίταξε με κείνο το νυσταλέο και φανερά “φευγαλέο”, αλλά γεμάτο υπερηφάνεια βλέμμα του, μη θέλοντας να «πέσει» στα μάτια μου…….. πραγματικά τότε αισθάνθηκα προδομένος, γιατί ήθελα να το μοιραστώ όλο αυτό μαζί του νωρίτερα!

Είχε αρκετό καιρό ν’ ακούσει μουσική!

Δεν το ‘θελε όμως, τη “γνωστοποίηση” του προβλήματός του, ως πραγματικός κύριος που ήταν! Άσε που το μοιράστηκε μόνο με την οικογένειά του, τους δικούς του ανθρώπους! Τελικά ήταν τόσο δυνατός άνθρωπος που με κάνει να πιστεύω ότι δεν τον ήξερα!  Τόση γλυκιά τρέλα έφυγε έτσι απλά, ακόμη φαντάζει αδύνατο! Φεύγοντας λοιπόν εκείνο το βράδυ από το σπίτι του, που είχε νοικιάσει μες την καλή χαρά από τον κοινό μας φίλο το Βουκουβάλα, μου είπε ο αδελφός του ο Χρήστος, χαλάστηκες;

Αλήθεια δεν θυμάμαι πόση ώρα έκλαιγα στ’ αυτοκίνητό μου, πραγματικά δεν θυμάμαι γιατί μετά πήγα στο Cotton Club κι έγινα χάλια για πάρτι του!!! Εκεί συχνάζαμε πάντα……. δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτε τώρα, μόνο ένα νεύμα και αφιερώνοντάς του την ανωτέρω κατάθεση ψυχής !

Γεια σου φίλε Κώστα!!!

Advertisements
Explore posts in the same categories: Επί προσωπικού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: