Απολαύστε την όσο διαρκεί

rope.gif

Λέγεται ότι ίσως αποτελεί το μοναδικό κείμενο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που ασχολείται τόσο εκτεταμένα, αποκλειστικά και καίρια με τη ματαιότητα του κόσμου αυτού και με το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι σκέψεις του παραπέμπουν στους Στωικούς, στον Επίκουρο αλλά και σε πολλές θεωρίες της Ανατολής. Όλα όμορφα και καλά μέχρι εδώ. Έρχομαι τώρα εγώ, ως άλλος άπιστος Θωμάς, να αναρωτηθώ γιατί όλη αυτή η διαδικασία και σε τελική ανάλυση αυτή η απερίγραπτη και παγκοσμιοποιημένη ταλαιπωρία. Αλήθεια γιατί; Πόσο μάλλον όταν το τέλος, αναφορικά με την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι προδιαγεγραμμένο και μη μπορώντας να κάνουμε διαφορετικά. Από την άλλη όμως, υπάρχει κι αυτό που λέω εγώ και το οποίο πιστεύω ακράδαντα, ότι πεντακοσίων χρονών να πεθάνουμε νωρίς θα πεθάνουμε. Δεν χορταίνεται η πουτάνα η ζωή. Πάντα το ‘λεγα αυτό με το συγχωρεμένο φίλο μου τον Πάπυρο. Αθάνατος λοιπόν ο Μήτσος. 

Ήλθον, είδον και απήλθον φίλοι μου. 

Λόγοι του Εκκλησιαστού, υιού του Δαβιδ, βασιλέως εν Ιερουσαλήμ.

3596981.jpg

Ματαιότης ματαιοτήτων, είπε ο Εκκλησιαστής, ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης.

Τις ωφέλεια εις τον άνθρωπο εκ παντός του μόχθου αυτού, τον οποίο μοχθεί υπό τον ήλιο;

Γενεά υπάγει και γενεά έρχεται, η δε γη διαμένει εις τον αιώνα.

Και ανατέλλει ο ήλιος και δύει ο ήλιος και σπεύδει προς τον τόπο αυτού, όθεν ανέτειλε.

Υπάγει προς τον νότο ο άνεμος, και επιστρέφει προς τον βορρά, ακαταπαύστως περιστρεφόμενος υπάγει και επανέρχεται επί τους κύκλους αυτού ο άνεμος.

Πάντες οι ποταμοί υπάγουσιν εις την θάλασσαν, και η θάλασσα ποτέ δεν γεμίζει, εις τον τόπον όθεν ρέουσιν οι ποταμοί, εκεί πάλι επιστρέφουσα δια να υπάγει.

Πάντα τα πράγματα είναι εν κόπο, δεν δύναται άνθρωπος να εκφράσει τούτο, ο οφθαλμός δεν χορταίνει βλέπων, και το ώτιον δεν γεμίζει άκουον.

Ότι έγινε τούτο πάλι θέλει γίνει και ότι συνέβη, τούτο πάλι θέλει συμβεί και δεν είναι ουδέν νέον υπό τον ήλιο.

Υπάρχει πράγμα περί του οποίου δύναται τις να πει, Ιδέ, τούτο είναι νέον; τούτο έγινε ήδη εις τους αιώνας οίτινες υπήρξαν προ ημών.

Δεν είναι μνήμη των προγεγονότων, ουδέ θέλει είσθαι μνήμη των επιγενησομένων μετά ταύτα, εις τους μέλλοντας να υπάρξωσιν έπειτα.

Εγώ ο Εκκλησιαστής εστάθην βασιλεύς επί τον Ισραήλ εν Ιερουσαλήμ και έδωκα την καρδιά μου εις το να ζητήσω και να ερευνήσω δια της σοφίας περί πάντων των γινομένων υπό τον ουρανό, τον οχληρό τούτον περισπασμό ο Θεός έδωκε εις τους υιούς των ανθρώπων, δια να μόχθωσιν εν αυτώ.

Είδον πάντα τα έργα τα γινόμενα υπό τον ήλιο, και ιδού, τα πάντα ματαιότης και θλίψις πνεύματος. Το στρεβλό δεν δύναται να γίνει ευθές, και αι ελλείψεις δεν δύνανται να αριθμήθωσιν.

Εγώ ελάλησα εν τη καρδιά μου λέγων, ιδού, εγώ εμεγαλύνθην και ηυξήνθην εις σοφία υπέρ πάντας τους υπάρξαντας προ εμού εν Ιερουσαλήμ και η καρδιά μου απήλαυσε πολλή σοφία και γνώσιν.

Και έδωκα την καρδιά μου εις το να γνωρίσει σοφία και εις το να γνωρίσει ανοησία και αφροσύνη, πλην γνώρισα ότι και τούτο είναι θλίψις πνεύματος.

Διότι εν πολλή σοφία είναι πολλή λύπη και όστις προσθέτει γνώσιν, προσθέτει πόνο.

«Ματαιότης ματαιοτήτων, είπεν ο Εκκλησιαστής, ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

Advertisements
Explore posts in the same categories: Σοβαρές Μαλακίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: