Τα «αποτυπώματα» της ματιάς της

kastana.jpg

Είναι γεγονός ότι μονοπωλούν μονίμως το βλέμμα μου, κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, αναγκάζοντάς με να διεισδύω όλο και περισσότερο μέσα τους για να τους γνωρίσω καλύτερα. Πραγματικά έχουν τόσα να πούνε και να δείξουνε, με αποτέλεσμα ο χρόνος να φαντάζει ως ένα ασήμαντο μέγεθος και ανίκανος να σου προσφέρει την άνεσή του για να συνομιλήσεις μαζί τους. Αλήθεια, τι να πρωτοπρολάβεις να πεις μαζί τους, μέσα στα ούτως ή άλλως περιορισμένα χρονικά περιθώρια μιας φιλικής επίσκεψης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ζηλεύω τη δημιουργό τους, τη Χρύσα Μαρίνου, αυτήν που τόσο καιρό ήταν σε επαφή μαζί τους. Τόση ψυχή δοσμένη μέσα από χρώματα και συναισθήματα ενός πίνακα. Ατέλειωτες ώρες από συνομιλίες των χρωμάτων μαζί της και με μοναδικό σκοπό την αρμονική και συνάμα σαγηνευτική συνύπαρξή τους με τον απέναντι. Τον τυχερό εκείνο που θα στρέψει το βλέμμα του πάνω τους και θα προσπαθήσει να ανακαλύψει αυτό το κάτι, τον προσωπικό κώδικα επικοινωνίας τους.  

Μία αρμένικη επίσκεψη λέτε να με σώσει; 

Δεν θα ‘ταν πρέπον να συμβεί κάτι τέτοιο και μη αφήνοντας το Σίμο Πετρίδη και τη Χρύσα Μαρίνου στην πολυτέλεια της ησυχίας τους, η οποία κατά ένα περίεργο τρόπο σε σπρώχνει στη δημιουργία. Η λύση υπήρχε και στριφογύριζε πολύ καιρό στο μυαλό μου και μέχρι να κατασταλάξω στο τι ήθελα τελικά. Τι θα της ζητούσα επιτέλους. Προχθές, λοιπόν, ψάχνοντας στο Internet για να βρω εικόνες σχετικές με τον αγαπημένο μου καλλιτέχνη της jazz, τον Miles Davis, βρήκα το θέμα (αφορά τη φωτογραφία από το ιντερνετικό μου καταφύγιο) που ήθελα τόσο καιρό για να ζητήσω επιτέλους ένα πίνακα από τη Χρύσα, ο οποίος θα κοσμεί το γραφείο μου στο σπίτι. Ένα έργο της, ομολογουμένως διαφορετικό από αυτά που έχει κάνει μέχρι τώρα, με το οποίο θα έχω επιτέλους το χρόνο σύμμαχό μου, για να συνομιλώ μαζί του με τις ώρες. Μου αρέσει πάρα πολύ η ματιά της, η οπτική γωνία από την οποία αντιλαμβάνεται και βλέπει τα πράγματα. Αλήθεια, πόσες φορές δεν ζήλεψα την ακατάσχετη ευαισθησία της μέσα από τους πίνακές της, ειδικά την πρώτη φορά που είδα «τα κάστανα», τον ομώνυμο πίνακά της, καθόμουν πραγματικά σε αναμμένα κάστανα. Τόσο πολύ μου άρεσε το συγκεκριμένο έργο της, την αποκλειστική φωτογραφία του οποίου βλέπετε κατόπιν της άδειας της Χρύσας Μαρίνου. Θα μπορέσετε να το απολαύσετε, όπως και άλλα εκπληκτικά έργα της, στην επικείμενη πρώτη της ατομική έκθεση στην Κομοτηνή και η οποία, απ’ ότι μου είπε η ίδια, δεν πρόκειται ν’ αργήσει. Εν αναμονή λοιπόν της έκθεσής της.       

Advertisements
Explore posts in the same categories: Πολιτισμός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: