Η μοναδικότητα του πάγκου

walking-shadow.jpg

Ισορροπώντας επικίνδυνα ανάμεσα στη μουσική που ακούς και στην τρέλα που σου προκαλεί το άκουσμά της, με το μπάρμαν ο οποίος βλέποντας ορθάνοιχτη την πόρτα της ψυχής σου, κρίνοντας από το μοναχικό των ματιών σου, ετοιμάζεται να συνομιλήσει μαζί της και να ανακαλύψει αυτό το οποίο δίνει αυτή την υπέροχη υγρότητα στα μάτια σου. Αυτήν της μοναξιάς, της ανάγκης για συνομιλία και επικοινωνία. Γι’ αυτό πάντα με γοήτευε η απόσταση του πάγκου, μιλάμε για ελάχιστες δεκάδες εκατοστά, που σε χωρίζει από έναν άνθρωπο ο οποίος έχει να δώσει, να στηρίξει και γιατί όχι να υποστηρίξει πρόσωπα και καταστάσεις. Όλα αυτά με την απαραίτητη συντροφιά του αλκοόλ, με το οποίο ξεκινάς τη συμφιλίωσή σου χαϊδεύοντας το πάνω χείλος του κρυστάλλινου ποτηριού και δίνοντας σε όλους να καταλάβουν ότι είσαι μόνος, τελείως μόνος. 

Madness. 

Πιάνεις τον εαυτό σου να είναι ώρες ολόκληρες χαμένος, βυθισμένος στο περιεχόμενο του ποτηριού σου που τείνει πάντα να τελειώνει, στις σκέψεις σου και παρασυρμένος από τις εκάστοτε μαγικές νότες της μουσικής. Είναι η μοναδική εκείνη στιγμή, όταν ακούς τις πρώτες νότες και τη μαγική φωνή της Wilhelmenia Wiggins Fernandez να τραγουδά το «La Wally», από την ομώνυμη όπερα του Alfredo Catalani, από το soundtrack της ταινίας Diva του JeanJacques Beineix, κι ανατριχιάζεις ολόκληρος. Τα τραγούδια αυτά ακούγονται τελείως διαφορετικά όταν βγαίνεις έξω και πας ν’ ακούσεις μόνο μουσική. Είναι οι στιγμές εκείνες που αφήνεσαι και παραδίδεσαι, που θέλεις, που αποζητάς απλά και καθημερινά πράγματα, τα οποία σου λείπουν γιατί ίσως δεν τολμάς ή δεν αξίωσες να τα ζητήσεις, κρυβόμενος έτσι από τον ίδιο σου τον εαυτό. Από τις ίδιες σου τις ανάγκες, απ’ αυτές που σε κάνουν και ζεις.

300px-diva2.jpg

Μύχιες σκέψεις απλωμένες πάνω στον πάγκο του μπαρ. 

Με τους αγκώνες σου ακουμπισμένους στον πάγκο του bar κάθεσαι και τις κοιτάς, όλες δικές σου, απέναντί σου, μη ξέροντας από πού να ξεκινήσεις και πώς να τις ιεραρχήσεις. Μ’ αρέσει που και που να βυθίζομαι σε σκέψεις, ανεπιτήδευτες, περίεργες και μισοκρυμμένες από τον καπνό των τσιγάρων, ο οποίος τις παρασέρνει μιας και είναι έτοιμες για το μεγάλο ταξίδι της σύγκρουσης. Ωραίες καταστάσεις, στιγμές αυτοκυριαρχίας και απόλυτης αυτοκριτικής των βαθύτερών σου αναγκών. Αρσενικές καταστάσεις, εσύ και η σκιά σουΤο ποτό αφουγκράζεται καρτερικά τις μύχιες σκέψεις σου, τους χτύπους της καρδιάς σου και ως πιστός σύντροφος της δόλιας σου ψυχής, σε οδηγεί σε περίεργα μονοπάτια με οδηγό τη ζάλη. Μακάρι αυτή η υπέροχη αίσθηση της ζάλης να διαρκούσε λίγο περισσότερο.

Υ.Γ.: Το κείμενο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Κώστα Χατζηαποστόλου, ο Πάπυρος, του οποίου η συντροφιά και η κάπνα από το πούρο του μου έλειψαν αφάνταστα προχθές το βράδυ, στο Cotton Club, που τα ‘πεινα μόνος μου.   

Advertisements
Explore posts in the same categories: Επί προσωπικού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: