Ερημιά ψυχής

cebcceb1cebcceac

Σαν σήμερα, πριν από δύο χρόνια ακριβώς, επέλεξε να «φύγει» η μάνα μου. Από τότε έχω ν’ ακούσω τη φωνή της κυρά Μαρίας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μου λείπει η καθημερινή της αγωνία για μας, η μητρική ζεστασιά της ψυχής της και όλα όσα εξ ορισμού σημαίνει και πρεσβεύει η παρουσία της. Μέσα από την κυρά Μαρία αντίκρισα το πρώτο φως. Αυτό της ζωής.

Μαμά σ’ αγαπώ.

Advertisements
Explore posts in the same categories: Επί προσωπικού

4 Σχόλια στο “Ερημιά ψυχής”


  1. Τζίμη την καλημέρα μου
    Να είσαι γερός και να τη θυμάσαι!
    Αυτούς που φεύγουν, τους τιμάμε με τη στάση ζωής μας και εσύ παληκάρι μου, είσαι βράχος!
    Η κυρά Μαρία σε βλέπει από ψηλά και είναι περήφανη για σένα και την οικογένειά σου!
    Χαμογέλα της!
    Αυτό θέλει από σένα…


  2. Τέλη σ’ ευχαριστώ από βάθους ψυχής.


  3. Καλό ταξίδι κυρία Μαρία…
    Να τον προσέχεις και από εκεί πάνω!
    Το χρειάζεται,το χρειαζόμαστε όλοι μας καθημερινά!
    Να’σαι γερός Τζίμη να την θυμάσαι!


  4. Τζίμη ο τίτλος σου είναι λάθος. Η ερημιά θα ήταν αληθινή αν σου είχαν λείψει όλα αυτά που περιγραφεις: «…η καθημερινή της αγωνία για μας, η μητρική ζεστασιά της ψυχής της και όλα όσα εξ ορισμού σημαίνει και πρεσβεύει η παρουσία της … πρώτο φως. Αυτό της ζωής…»
    Κι εκείνη σ’ αγαπά ακόμα, γιατί η αγάπη είναι ενέργεια: δεν χάνεται ποτέ. Μπορεί να αλλάζει μορφή, αλλά ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ.
    Καταλαβαίνω τον πόνο της απουσίας της, αλλά πιστεύω ότι για όλους εμάς που παλεύουμε καθημερινά με αυτήν την απουσία αγαπημένου προσώπου, θα έρθει η μέρα που η σκέψη ότι «τώρα θα γελούσε, τώρα θα έλεγε αυτό, τώρα θα τσατιζόταν…» θα γίνει ΠΑΡΟΥΣΙΑ. Μας άφησαν τόσα πολλά για να τους θυμόμαστε: σκέψεις, αισθήματα, εικόνες, ΑΓΑΠΗ. Θέλει κι αυτό τον καιρό του, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα ‘ρθει.
    Μέχρι τότε, μοιράσου μαζί μου ένα τραγούδι που κι εγώ πρόσφατα έμαθα, χάρη σ’ ένα νέο φίλο.
    Κάτω απ’ το μαξιλάρι
    Κάτω απ’ το μαξιλάρι είν’ ένα βαθύ πηγάδι
    που μέσα κατοικούν οι ψυχές που σ’ αγαπούν
    Παλεύουν κάθε βράδυ με τα κιούγκια στο σκοτάδι
    να φτάσουν στα ψηλά, πλάι στο μαχαραγιά
    Να σου μιλάν στον ύπνο, να σε μπάζουνε σε κήπο
    μ’ Αϊ-Γιάννη και λωτούς και χειμωνανθούς
    Κι όταν σ’ αναταράσσει, για τα σκάρτα που ‘χεις πράξει
    κύμα φαρμακερό, να σου δίνουν φυλαχτό
    Χαϊμαλί από μετάξι που ‘χουν μέσα του φυλάξει
    άχυρο απ’ τη γη που ‘χει μείνει απάτητη
    Έρχονται και σε ‘μένα πρόσωπα λησμονημένα
    άδεια και χλωμά – από πριν κι από μετά
    Μου κρατάν’ το χέρι στο ταξίδι, στο καρτέρι
    στον ύπνο τον βαθύ. Είναι λίγοι, είναι πολλοί
    Μέσα στο πηγάδι, κάτω απ’ το μαξιλάρι
    ρίχνονται οι ψυχές. Ήλιε μου, τώρα βγες


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: